บทที่ 79

ทันใดนั้น เสียงสะอื้นที่ถูกกลั้นไว้จนแทบขาดใจก็เล็ดลอดออกมาจากลำคอของภูริณัฐ

เขากดแผ่นพลาสติกชิ้นนั้นแนบแน่นกับอก ร่างกายโก่งโค้งด้วยความรวดร้าว หน้าผากจรดลงกับพื้นดินอันเย็นเยียบ

ภูริณัฐอยากจะร้องไห้ แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา มีเพียงเสียงสูดลมหายใจที่บาดลึกราวกับจะขาดใจดังสะท้อนท่ามกลางสายลมย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ